Het alledaagse daagt iedere dag op

Terwijl ik nog met mijn gedachten zit bij gisteren, is vandaag al weer begonnen met de normaalste gang van zaken. De zakdoekjes gevuld met mijn tranen en snot liggen gefrummeld in het voorvakje van mijn rugzak. Ik zit op een hoge kruk bij het raam van een overpriced koffietentje. De ene YUP na de andere YUP komt in blauwe spijkerbroek en North Face jas binnen om vier euro te spenderen aan een cafeïne-kick om de slaap te onderdrukken.

Ik onderdruk mijn verdriet en verberg mijn waas, ogenschijnlijk zien zij enkel een jonge vrouw in een witte blouse typen op haar draadloze keyboard. Waarschijnlijk aan het werk. Eigenlijk zou ik inderdaad aan het werk moeten zijn, maar het lukt me niet. Gisteren heb ik namelijk mijn neef begraven op een steenworp afstand van mijn vader. Allebei hebben ervoor gekozen om een einde te maken aan hun leven. Ik vraag me af of het een keuze is, of het een keuze was. Wanneer de depressie zo op je gedachtes drukt en je lichaam vult met wanhoop, ben je dan nog in staat te kiezen?

Ondertussen hoor ik de barista de melk stretchen, de bediende bestellingen opnemen en de mensen aan het tafeltje naast me praten over de nieuwe herfstcollectie van de H&M. Ik voel me raar. Het leven kan soms zo banaal en simpel ogen, maar voor sommigen is het een opgave waarvan ze de berekeningen keer op keer verknallen. Ze zitten dan zo in hun hoofd dat de wereld versmalt tot de wegen van hun binnenwereld waar in elke hoek onmogelijke vragen huizen. Wat is de zin van het leven? Waarom ben ik hier op aarde? Ik zou ze willen vertellen dat je die vragen niet moet stellen. Zelfs filosoof Albert Camus kon het absurde van het leven niet verklaren.

Van mijn vijftiende tot aan nu, na vier suïcides om me heen, heb ik leren begrijpen dat we het leven nou eenmaal moeten leven met meer vragen dan antwoorden. Ikzelf kan ervoor kiezen waar op te focussen: de ontelbare onbeantwoorde vragen of de schamele paar antwoorden die me geborgenheid bieden. Ik doe de dingen die zin geven aan mijn leven, maar niet per se de zin van mijn leven zijn. In plaats van me af te vragen waarom ik hier op aarde ben, ben ik hier gewoon. Op een hoge kruk bij het raam van een overpriced koffietentje, waar de ene YUP na de andere YUP klaagt over slapeloze nachten door hun huilende baby’s.

Het alledaagse daagt iedere dag op. De zon schijnt, voor of achter de wolken, de wind blaast door mijn haren, kleding vormt zich om mijn lichaam en mijn maag knort naar ontbijt, lunch en avondeten. Mensen begroeten elkaar op straat, vrienden vragen hoe het met me gaat en mijn vriendin kust me in gedachten. Ik weet niet wat ik met het delen van dit verhaal wil, maar misschien behoort het antwoord tot de vele antwoorden die we nooit gaan krijgen. Ten diepste hoop ik dat niemand alleen hoeft te zijn in het niet-weten, maar samen het onverklaarbare kunnen dragen zoals we iedere dag doen met onze coffee to go’s

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s